De coole geschiedenis van het iconische Jurassic Park-logo!


Het logo van Jurassic Park is een vaste waarde geworden in de popcultuur. Maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Meer nog, het marketingteam heeft meer dan een paar uitdagingen moeten overwinnen om tot het embleem te komen. Niet alleen kon het grote publiek zich niet veel voorstellen bij het concept 'Jurassic Park', ze waren uitdrukkelijk verboden om het woord 'dinosaurus' te gebruiken én er mogen van regisseur Steven Spielberg geen 'échte' dino's worden gebruikt voor de marketingmaterialen. Begin daar maar eens aan.




Uiteindelijk kwam men tot het briljant eenvoudige logo dat we vandaag kennen. Het is misschien wel een van de meest herkenbare logo's in de filmgeschiedenis. Het geel-rode logo was in de jaren '90 echt overal te zien: cornflakes-dozen, rugzakken, fastfood, toys enzovoort. Meer dan 25 jaar later is de impact van het JP-logo nog altijd immens. 

Om te achterhalen hoe het logo tot stand is gekomen, moeten we terug naar het American Museum of Natural History, waar directeur Henry Fairfield Osborn meer dan 100 jaar geleden een van de beste fossielverzamelingen ter wereld cureerde. Het was trouwens Osborn die de Tyrannosaurus Rex zijn naam gaf toen hij in 1902 werd ontdekt door een van 'zijn' paleontologen. Het originele exemplaar volstond niet voor een diagram, maar zes jaar later zou een tweede, meer compleet fossiel worden gevonden. De gecombineerde fossielen gaven een bijna compleet beeld van de T-Rex. Het specimen kreeg de code 'AMNH 5027' en werd onthuld in december 1915. Het fossiel zou tot in 1993 tentoongesteld worden.





Het display zou vormend zijn voor ons beeld van de Tyrannosaurus. Musea over de hele wereld baseerden zich voor hun skeletten en modellen op AMNH 5027, en illustrators en schilders gingen ermee aan de haal voor tekeningen in magazines en boeken.

Samen met het debuut van de T-Rex, bracht Osborn het boek 'The Origin and Evolution of LIfe' uit, waarin anatomische tekeningen stonden van veel van de fossielen in het museum. Het boek belandde in de jaren '90 bij designer Chip Kidd, die Osborns originele tekening gebruikte voor de cover van Crichtons boek. Diens verzoek? Geen dino's van vlees en bloed tonen. Het eerste concept was een close-up van leerachtige dino-huid, maar dat mocht dus niet van de schrijver.

In zijn TED Talk beschrijft Kidd hoe hij vervolgens tot de cover kwam.



Crichton was meteen enthousiast.





Terwijl de cover werd gefinaliseerd, was Crichton druk bezig met de filmrechten te verkopen. Vier studio's stelden topteams samen om het script weg te kapen, maar de pitch van Steven Spielberg en Universal bleek sterker dan die van Warner Bros., Twentieth Century Fox en TriStar Pictures. Terwijl het boek nog van de pers moest komen, begonnen Spielberg en zijn team aan de pre-productie. Hun visie was duidelijk: de onscreen-branding van het park zou 'double duty' draaien: het zou niet alleen op de fictieve merch te zien zijn, maar ook op de real-word varianten van de producten. Win-win.

Een goed logo vinden was natuurlijk de eerste stap. Er lagen namelijk al partnerships op tafel met onder meer Kenner, McDonald's en Sega, en het logo zou elk product gaan sieren. Het productieteam van Rick Carter ging dus aan de slag samen met het marketingdepartement van de studio om een visual te creëren die het merk Jurassic Park zou moeten uitdragen.

Naast het in-house team gingen ook verschillende design agencies aan de slag. Daar kwamen onder meer de volgende concepten uit:




Na meer dan 100 pogingen bleek er nog geen winnaar tussen te zitten. Terug naar af dus. De cover art die Chip Kidd had gemaakt, kwam via-via bij het designteam terecht, en dat zou de basis worden van het uiteindelijke logo. Er werd een kleine jungle-scene toegevoegd om de tekening meer schaal te geven. En dat was dat.

Toen het logo op punt stond, werd er gespeeld met posters. Er passeerden heel wat concepten de revue. Op een gegeven moment werd gekozen om verder te werken met de parkpoort, waarbij ook gigantische pootafdrukken zouden worden getoond. Posterdesigner John Alvin was daar net aan bezig toen hij een telefoontje kreeg van Spielberg: 'Meteen stoppen, we gaan het logo van Chip Kidd an sich gebruiken!'

De headline kwam er na vele uren brainstormen. 'An Adventure 65 Million Years In The Making'. Dat begon oorspronkelijk als grap. In afwachting van de film werd namelijk soms gelachen '150 million years in the making. Only ONE more year to wait'.




Het lettertype in het logo? Dat werd Neuland, een logo dat geldt als voorbeeld van 'stereotypography', omdat het reductief symbool staat voor een cultuur, natie of continent. Neuland zou synoniem zijn met 'jungle' en 'Afrika', ook al was dat nooit de bedoeling. Het lettertype werd in 1932 ontworpen door Rudolf Koch, in die tijd een vooraanstaand designer. Zijn bedoeling? Een font maken waarbij elke letter zoveel mogelijk plaats inneemt. Toen de man het font in Amerika introduceerde, gingen designers er meteen mee aan de slag in 'primitieve' settings. Denk bijvoorbeeld aan safariboeken, exotische albums en ook de American Spirit-sigaretverpakking. Jurassic Park zou het font cementeren als een 'tropisch typeface', hoeweel het dus helemaal niet de bedoeling was om reductief te zijn. Neuland zou later onder meer gebruikt worden voor de filmposters van Cool Running en Jumanji, alsook de Broadway-versie van The Lion King.

Er zou niet meer gesleuteld worden aan het font. Chip Kidd zou het trouwens letterlijk hergebruiken voor het tweede boek, The Lost World. 

Reacties

Populaire posts